استادش ناصيف يازجى نقل مىكند كه وى گفت « من در نويسندگى استاد و مبرز نشدم مگر با آموختن قرآن و نهج البلاغه ، اين دو كتاب عظيم و پايدار ، اين دو كتاب با عظمت گنج شايان زبان عربى و ذخيره مهمى براى طالبان علوم ادبى است . كجا ممكن است كسى بدون اين كه شبها را در راه مطالعه اين دو كتاب غور كند و در اسلوبهاى آنها بررسى نمايد ، بدون زحمت و تعب ، به منظور خود در فرا گرفتن لغت شريف عربى ، دست يابد » ! ! . از اينها گذشته سيد رضى مبتكر فن نويسندگى نيست و نخستين كسى نمىباشد كه راه بلاغت را از سخنان امير المؤمنين ( عليه السّلام ) پيموده‌اند ، و از چراغ دانش آن استضائه كرده‌اند . پيش از وى كاروانهائى از نوابغ ادباء ، به سخنان على ( عليه السّلام ) و خطبه‌ها و نوشته‌هايش ، به سوى اين هدف عالى راه يافته‌اند . عبد الحميد بن يحيى « 1 » مىگويد : « من هفتاد خطبه از خطبه‌هاى على

--> ( 1 ) عبد الحميد بن يحيى بن سعد عامرى ، معروف به عبد الحميد كاتب ، دانشمند اديب و از پيشوايان علم كتابت عربى است . جدوى از غلامان و موالى علاء بن وهب عامرى بود ، و به همين جهت به بنى عامر نسبت رسانيد . به وى در بلاغت مثل مىزنند ، و نويسندگان پيشين از شيوه او تقليد مىكردند . اصل وى از فيساريه است ، ولى ساكن شام بود ، و از خواص مروان بن محمد آخرين خليفه اموى به شمار مىرفت . گفته‌اند : نويسندگى از عبد الحميد آغاز و به ابن عميد ختم شد ( فتحت الرسائل بعبد الحميد و ختمت بابن العميد ) . داراى رسائلى است كه نزديك به هزار ورقه مىباشد و بعضى از آنها چاپ شده است . در سال 132 ه در « بوصير » مصر همراه مروان حمار به قتل رسيد . ( الاعلام زركلى ) .